“ઘરમાં રહેવું કે ઘરમાં ભળવું?” -અંકિતા મુલાણીની કલમે

લક્ષ્મીબેન,દેવરાજભાઈ,જય અને હિરલ એમ ચાર નો ટૂંકો પરિવાર, દીકરી ને સાસરે વળાવ્યા પછી ઘર ની તમામ જવાબદારી લક્ષ્મીબેન પર આવી પડી, મનોમન વિચારતા કે કોણ જાણે દીકરાની વહુ કેવી આવશે?, રોજ દિવસે નવરા પડે એટલે પારકી પંચાત કરવા લક્ષ્મીબેન શેરી ની મહિલાઓ સાથે ગપ્પા મારવા બેસી જાય ‘ને દિવસના અંતે કેટલાયે ને ઝગડો કરાવે, જય ની ઉંમર ત્રીસ વર્ષ ઉપર થઈ ગઈ હતી, વધુ સંપત્તિ પણ નહોતી, અને ઉપર થી લક્ષ્મીબેન નો અત્યંત ઝગડાળુ સ્વભાવ તેના લીધે કોઈ બાપ તેની દીકરી ને તેના ઘરે દેવા રાજી નહોતો, અંતે એક ગરીબ બાપે તેની ફૂલ જેવી ત્રેવીસ વર્ષની માં વિનાની દીકરી ને જય સાથે પરણાવી.

લક્ષ્મીબેન એ થોડા જ દિવસો માં પોતાનો સ્વભાવ પર આવી ગયા, વહુ રોજ સવારે જાગી ને ગરમ ગરમ નાસ્તો બનાવે, સરસ મજાની રસોઈ બનાવે તો પણ, રોજ બિચારી વહુ ને વાંક વિના મેણા-ટોણા માર્યા કરે, અને કહ્યા કરે તું હિરલ જેવી ના થઇ શકે, દીકરી એ દીકરી અને વહુ તે વહુ. રોજ આવા કંકાસ થી કંટાળેલી વહુ ભગવાન ને પ્રાર્થના કરતી કે સાસુ નો સ્વભાવ સુધારો અને માં નો પ્રેમ આપો.

એક દિવસ શેરી માં સત્સંગ હતો, વહુ કે ચાલો બા આપણે જઈએ, લક્ષ્મીબેન મહામહેનતે એની સાથે ગયા, સ્વામી એ ઘર પરિવારની વાતો કરી, અને કહ્યું કે જેમ દીકરી ને ખુશ જોવા માંગીએ છીએ તેમ વહુ ને પણ સાચવો કારણ કે તે પણ કોઈ માં બાપ ની દીકરી છે, કાલ સવારે વૃદ્ધાવસ્થા આવશે, બીમારી આવશે તો દીકરી તો માત્ર ખબર પૂછવા જ આવશે, પણ તે જવાબદારી વહુ ઉઠાવશે, અત્યારે વહુ ને નહીં સાચવીએ તો, આપણા આવનારા ખરાબ સમય માં વહુ આપણને ના સાચવે તો આપણે તેની ફરિયાદ ના કરી શકીએ, માટે થોડા વિચારોને પરિવર્તન આપીએ, દીકરી સાથે આપણે વિસ વર્ષ રહ્યા છીએ એટલે તેની આદતોથી પરિચિત છીએ, પરંતુ વહુ સાથે આવનારા વિસ વર્ષ સુધી રહેવાનું છે, દીકરી તેના સ્થાને છે, વહુ તેના સ્થાને છે, આપણી લાગણીઓમાં તફાવત છે,

વહુ પારકી થઈ ને પણ આપણને પોતાના ગણે છે, જેમ આપણને વહુ શબ્દ અજાણ્યો લાગે છે તેમ તે દીકરીને પણ સાસુ શબ્દ અજાણ્યો લાગે છે, તે ઘરમાં રહેવા ની સાથે સાથે આપણામાં ભળવાનો પ્રયત્ન કરે છે, અને આપણે પણ એને દૂધ માં સાકર ભળે તેમ ભેળવવાની છે. સાહેબ થોડી જાત ને બદલીએ, જમાનો આપોઆપ બદલાઈ જશે, આ સાંભળતા લક્ષ્મીબેન નું જાણે હદય પરિવર્તન થઈ ગયું,

ઘરે આવીને પરિવાર ની હાજરી માં વહુ ની બે હાથ જોડી માફી માંગી, વહુ એટલું જ બોલી કે શ્રી ગણેશ ને મેં પ્રાર્થના કરી હતી કે મને મારી મા પાછી મળે, આજે ગણેશજી એ મારી પ્રાર્થના સાંભળી અને સાસુ ના સ્વરૂપમાં મને મારી મા પાછી આપી, આપણા વિચારો જો મહદઅંશે પણ લક્ષ્મીબેન જેવા હોય તો એને બદલીએ, મારી દીકરી મારી ઓળખ એ વાત સત્ય છે, પણ મારી વહુ મારી ઓળખ એ વાત સાર્થક કરીયે…..A+

~ અંકિતા મુલાણી

પોસ્ટ પસંદ આવે તો લાઈક અને શેર કરવાનું ભૂલતા નહિ..

જો તમારી પાસે કોઈ અન્ય જાણવા લાયક માહિતી હોય, તો તમે અમને મેસેજ દ્વારા મોકલાવી શકો છો. જેથી અમે એ માહિતી અમારા બીજા લેખમાં ઉમેરી વધુમાં વધુ લોકો સુધી પહોચાડી શકીએ. જો તમે સેવાકીય કાર્યો, પ્રેરણાત્મક સ્ટોરી, સામાજીક કાર્યો, જાણવા જેવું, હાલના બનાવ, દેશ-વિદેશના સમાચાર, કૃષિ સમાચાર વગેરેની માહિતી મેળવવા માંગો છો તો ફેસબુક પર અમારા પેજને ફોલો કરી અમારી સાથે જોડાયેલા રહો. અમે આવી જ રસપ્રદ અને ઉપયોગી માહિતી તમારા માટે લાવતા રહીશું. આભાર. જય હિન્દ.

Leave a Reply

%d bloggers like this: